Ko\u015bci\u00f3\u0142 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej (Katedra) i klasztor pojezuicki \u015awi\u0105tynia rzymskokatolicka mog\u0142a istnie\u0107 w Drohiczynie ju\u017c w II po\u0142owie XIII w., poniewa\u017c Konrad I (ok. 1187-1247), ksi\u0105\u017c\u0119 mazowiecki i krakowski (1229-1230; 1241-1243), aktem z dnia 8 marca 1237 roku osadzi\u0142 na zamku rycerski Zakon Braci Dobrzy\u0144skich (1237-1238). Przypuszczalnie w\u00f3wczas zbudowali oni pierwszy ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry w 1241 roku zosta\u0142 zniszczony w czasie najazdu Daniela Romanowicza (ok. 1201-1264), ksi\u0119cia halicko-w\u0142odzimierskiego (1239-1264) na Polsk\u0119 i W\u0119gry. W 1247 roku ksi\u0105\u017c\u0119 nawi\u0105za\u0142 kontakty z papie\u017cem Innocentym IV (1243-1254), kt\u00f3ry obiecywa\u0142 wzi\u0105\u0107 w protekcj\u0119 ksi\u0119stwo Daniela i jego brata Wasylka (ok. 1203 – ok. 1269), ksi\u0119cia w\u0142odzimierskiego (1230-1269). Zdaniem niekt\u00f3rych w tym\u017ce roku ksi\u0105\u017c\u0119 Daniel z\u0142o\u017cy\u0142 wyznanie wiary, z okazji \u015blubu swego syna Lwa (ok. 1225-ok. 1299) z Konstancj\u0105 (ok. 1234-po 1288) – przysz\u0142\u0105 b\u0142ogos\u0142awion\u0105 – i wkr\u00f3tce ufundowa\u0142 w Drohiczynie ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Przeczystej Bogarodzicy. W tej w\u0142a\u015bnie \u015bwi\u0105tyni w 1253 roku otrzyma\u0142 on koron\u0119 kr\u00f3la Rusi, kt\u00f3r\u0105 przywi\u00f3z\u0142 mu z Rzymu legat papieski – opat messe\u0144ski abp Opizon. <\/p>\n\n\n\n
Akt koronacji by\u0142 jednocze\u015bnie ko\u015bcieln\u0105 uni\u0105, wyprzedzaj\u0105c\u0105 o wiele lat p\u00f3\u017aniejsz\u0105 uni\u0119 florenck\u0105 (1439), czy te\u017c brzesk\u0105 (1596). Wed\u0142ug tradycji, w 1386 roku W\u0142adys\u0142aw Jagie\u0142\u0142o, wielki ksi\u0105\u017c\u0119 litewski (ok. 1362-1434) i kr\u00f3l Polski (1386-1434), po swoim chrzcie ufundowa\u0142 w Drohiczynie na g\u00f3rze zwanej Po\u015bwi\u0119tne ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej. Jego uposa\u017ceniem by\u0142a mi\u0119dzy innymi wie\u015b Ruda w Ziemi Drohickiej. Kolatorami tego\u017c ko\u015bcio\u0142a stali si\u0119 w przysz\u0142o\u015bci kolejni w\u0142adcy: ksi\u0105\u017c\u0119ta litewscy i kr\u00f3lowie polscy (do 1664 r.). W 1409 r. papie\u017c Aleksander V (1409-1410), na pro\u015bb\u0119 Witolda Aleksandra (ok. 1348-1430), wielkiego ksi\u0119cia litewskiego (1392-1430), w\u0142\u0105czy\u0142 Drohiczyn i wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Podlasia do diecezji w\u0142odzimierskiej z siedzib\u0105 we W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim (wcze\u015bniej nale\u017ca\u0142y do diecezji p\u0142ockiej). W 1425 r. siedzib\u0119 diecezji przeniesiono z W\u0142odzimierza do \u0141ucka. Drohiczyn znajdowa\u0142 si\u0119 w obr\u0119bie diecezji \u0142uckiej a\u017c do trzeciego rozbioru (1795). W 1429 roku ksi\u0105\u017c\u0119 Witold Aleksander nada\u0142 w\u00f3jtostwo Stanis\u0142awowi Dziadkowi (zm. przed 1456). W latach 1419-1451 plebanem drohickim by\u0142 ks. Dobies\u0142aw z G\u0142uchowa (ziemia p\u0142ocka). Kolejnymi byli: ks. Wawrzyniec (1458-1470), ks. Andrzej (1471), ks. Wawrzyniec (1573-1480), ks. Pawe\u0142 (1481-1484) i ks. Jan (1486-1494). Dnia 23 listopada 1492 roku Aleksander Jagiello\u0144czyk (1461-1506), wielki ksi\u0105\u017c\u0119 litewski (1492-1501), nada\u0142 plebanowi drohickiemu ks. Janowi de Iwieniec sze\u015b\u0107 tzw. r\u0105czek miodu ze swej daniny. Ten\u017ce ksi\u0105\u017c\u0119, wydaj\u0105c w 1498 roku przywilej na prawo miejskie magdeburskie, stwierdzi\u0142 istnienie dw\u00f3ch jednostek administracyjnych: Drohiczyna Lackiego i Drohiczyna Ruskiego (po lewej stronie Bugu). Kolejnym kolatorem drohiczy\u0144skiego ko\u015bcio\u0142a by\u0142 kr\u00f3l Zygmunt I Stary (1506-1548). <\/p>\n\n\n\n
Wobec zagini\u0119cia starego aktu fundacyjnego wystawi\u0142 on w Mielniku 2 kwietnia 1509 roku, czyli w drugi dzie\u0144 po niedzieli „Judicavit” nowy dokument, w kt\u00f3rym potwierdzi\u0142 dawniejsze nadania farze drohickiej, na kt\u00f3re sk\u0142ada\u0142y si\u0119: wie\u015b Ruda Pleba\u0144ska z m\u0142ynem, \u0142\u0105ki w mie\u015bcie, po\u0142\u00f3w ryb na rzece Tocznej (dawniej: Kamianka) oraz dziesi\u0119cina z 35 okolicznych wsi szlacheckich i kr\u00f3lewskich. Wspomniany kr\u00f3l Zygmunt w dniu 29 maja 1523 roku nada\u0142 Drohiczyn Piotrowi Kiszce (zm. 1534), staro\u015bcie drohickiemu (1522-1532) i wojewodzie po\u0142ockiemu (1519-1532). Ten\u017ce kr\u00f3l w 1535 r. zwolni\u0142 mieszczan drohickich z p\u0142acenia danin przez sze\u015b\u0107 lat z racji wielkiego po\u017caru, kt\u00f3ry strawi\u0142 ko\u015bcio\u0142y i wiele dom\u00f3w. W 1555 roku zosta\u0142 zbudowany kolejny, tym razem murowany ko\u015bci\u00f3\u0142 drohiczy\u0144ski. Od 1604 roku Drohiczyn sta\u0142 si\u0119 siedzib\u0105 dekanatu. W czasie „potopu szwedzkiego” ko\u015bci\u00f3\u0142 parafialny zosta\u0142 zburzony 3 maja 1657 r. przez wojska Jerzego II Rakoczego (1621-1660), ksi\u0119cia siedmiogrodzkiego (1648-1658). Przypuszczalnie \u00f3wczesny proboszcz drohicki (1654-1661) ks. Pawe\u0142 J\u0119drzej Petrykowski\/Potrykowski (zm. 1667), kanonik \u0142ucki i archidiakon pu\u0142tuski, wzni\u00f3s\u0142 wkr\u00f3tce tymczasowy ko\u015bci\u00f3\u0142, w kt\u00f3rym odbywa\u0142y si\u0119 mi\u0119dzy innymi sejmiki podlaskie (1676). W 1618 roku ks. bp Stanis\u0142aw Udrzycki (zm. 1621), biskup tytularny Argivensis (04.12.1617) i sufragan \u0142ucki (1617-1621), dokona\u0142 rekoncyliacji ko\u015bcio\u0142a parafialnego, poniewa\u017c wcze\u015bniej zosta\u0142 krwi\u0105 splamiony. <\/p>\n\n\n\n
Na zaproszenie wspomnianego ks. kan. Paw\u0142a J\u0119drzeja Petrykowskiego w dniu 21 sierpnia 1654 r. przybyli z Pu\u0142tuska dwaj jezuici: o. Jan Sawicki h. Cholewa (ok. 1615-1657), przeor drohicki (1654-1657) i o. Daniel Jankowski (1618-1698), kt\u00f3rzy spotkali si\u0119 z du\u017c\u0105 \u017cyczliwo\u015bci\u0105 podlaskiego duchowie\u0144stwa. W tym okresie hojnymi dobrodziejami jezuickiego klasztoru w Drohiczynie okazali si\u0119: ks. Jan Zaleski, proboszcz kossowsko – sterdy\u0144ski, kt\u00f3ry 5 lutego 1655 r. zapisa\u0142 znaczne sumy, a tak\u017ce ks. Wawrzyniec Czarnocki, proboszcz bo\u0107kowski. W sierpniu tego\u017c roku miasto dozna\u0142o wielu szk\u00f3d wyrz\u0105dzonych przez wojska feldmarsza\u0142ka Magnusa Gabriela de La Gardie (1622-1686), kanclerza Szwecji (1660-1686), zd\u0105\u017caj\u0105cego na podb\u00f3j Litwy. Po zniszczeniu Drohiczyna w 1657 roku ks. Jan Stefan Wyd\u017cga (1610-1685), biskup \u0142ucki (1655-1659) przekaza\u0142 tymczasowo parafi\u0119 Towarzystwu Jezusowemu. Kr\u00f3l Jan II Kazimierz Waza (1648-1668) w dniu 2 marca 1659 r. wyda\u0142 przywilej na przekazanie zakonowi jezuit\u00f3w beneficjum parafialnego. Uroczysta instalacja pierwszego proboszcza jezuickiego mia\u0142a miejsce 10 grudnia 1661 roku. W tym samym roku rozpocz\u0119\u0142a swoj\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 szk\u00f3\u0142ka parafialna. Dnia 1 czerwca 1664 r. kr\u00f3l zrzek\u0142 si\u0119 praw kolatorskich na rzecz superiora jezuit\u00f3w (1657-1665) o. Bieli\u0144skiego (zm. 18.04.1665). Zakonnicy zbudowali najpierw drewniany klasztor, kt\u00f3ry po zniszczeniu na pocz\u0105tku maja 1657 roku zosta\u0142 wkr\u00f3tce odbudowany, a nast\u0119pnie ponownie spalony w 1660 roku. W roku nast\u0119pnym jezuici odbudowali spalon\u0105 rezydencj\u0119. <\/p>\n\n\n\n
W 1668 roku papie\u017c Klemens IX (1667-1669) zatwierdzi\u0142 fundacj\u0119 kolegium ojc\u00f3w jezuit\u00f3w przy ko\u015bciele Tr\u00f3jcy \u015awi\u0119tej. Murowany klasztor (obecna siedziba Wy\u017cszego Seminarium Duchownego) by\u0142 wznoszony etapami w latach 1729-1744, cz\u0119\u015bciowo wed\u0142ug projektu jezuickiego budowniczego o. Jakuba Ruoffa\/Rouffa (1685-1750), kt\u00f3ry przebywa\u0142 tutaj w latach 1729-1732. Kolejnymi wielkimi dzie\u0142ami jezuit\u00f3w by\u0142y: istniej\u0105cy do dzisiaj ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej (1696-1709), konwikt dla ubogiej szlachty (1699) oraz gmach kolegium (1747), wzniesiony staraniem o. Szczepana Sinezjusza Kuczy\u0144skiego (1704-1773), superiora i rektora drohiczy\u0144skiej szko\u0142y (1744-1752; 1753-1764). Budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a i konwiktu dla ubogiej szlachty zainicjowa\u0142 o. Aleksander \u017bardecki\/Zardecki (1653-1714), gwardian klasztoru drohickiego (1695-1699) i rektor konwiktu „Zardecianus”dla ubogiej szlachty (1712-1714), dziedzic d\u00f3br Przedzielsk (po ojcu Miko\u0142aju W\u0142adys\u0142awie, zm. 1690), kt\u00f3ry na ten cel zapisa\u0142 spadek rodzinny. W\u015br\u00f3d wielu dobroczy\u0144c\u00f3w ko\u015bcio\u0142a, klasztoru i pozosta\u0142ych budowli znale\u017ali si\u0119: Wojciech Emeryk Mleczko (1625-1673), starosta mielnicki i wojewoda podlaski (1665-1673), Tomasz Ol\u0119dzki (zm. 17.12.1678), chor\u0105\u017cy drohicki (1636-1650) i kasztelan zakroczymski (1650-1678), Marek hr. Butler (zm. 1690), podkomorzy drohicki (1676-1679), Maciej Krassowski, stolnik podlaski (14. 04. 1666), podkomorzy mielnicki (1678-1688), Kazimierz W\u0142adys\u0142aw Krasnod\u0119bski (ok. 1665-1731), s\u0119dzia ziemski drohicki (1713-1731), Stefan \/Szcz\u0119sny\/ Zawisza (zm. 1722), \u0142owczy bielski (1699-1722), Franciszek Maksymilian Ossoli\u0144ski (1676-1756), podskarbi wielki koronny (1713-1735), Wiktoryn Kuczy\u0144ski (1668-1737), podkomorzy drohicki (1713-1730), Helena Chabrzy\u0144ska\/Hobrzy\u0144ska (zm. po 24.03.1661), rejentowa drohicka, Jadwiga z Sarnackich Minczewska (zm. 23.02.1661), \u017cona Paw\u0142a komornika ziemskiego drohickiego (zm. 1657). Konsekracji nowej \u015bwi\u0105tyni, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w pierwsz\u0105 niedziel\u0119 po Trzech Kr\u00f3lach – 10 stycznia 1723 r., dokona\u0142 ks. Stefan Bogus\u0142aw Rupniewski (1671-1731), biskup \u0142ucki (1721-1731). W 1661 roku jezuici zorganizowali szk\u00f3\u0142k\u0119 parafialn\u0105, kt\u00f3ra w 1747 r. uzyska\u0142a rang\u0119 kolegium (Collegium Nobilium). Na nauk\u0119 przybywa\u0142a tutaj m\u0142odzie\u017c szlachecka z ca\u0142ego Podlasia i wschodniego Mazowsza. Dnia 21 lipca 1773 r. papie\u017c Klemens XIV (1768-1774) skasowa\u0142 zakon jezuit\u00f3w. Ostatnim rektorem kolegium w Drohiczynie (1770-1773) by\u0142 ks. Jan Stankiewicz (1711-1791), kt\u00f3ry po kasacie zakonu pracowa\u0142 tutaj jako proboszcz jezuickim (178101791). <\/p>\n\n\n\n
Dnia 14 wrze\u015bnia 1774 r. Komisja Edukacji Narodowej przekaza\u0142a kolegium pojezuickie ksi\u0119\u017com pijarom. Rok p\u00f3\u017aniej Sejm Rzeczypospolitej przyj\u0105\u0142 uchwa\u0142\u0119 o przekazaniu pijarom parafii drohickiej i ca\u0142ego beneficjum. Ale to postanowienie zosta\u0142o wykonane dopiero po 2 pa\u017adziernika 1791 roku. W ramach represji popowstaniowych w 1832 roku w\u0142adze zamkn\u0119\u0142y szko\u0142\u0119 i nowicjat, a w 1845 roku skasowa\u0142y klasztor ksi\u0119\u017cy pijar\u00f3w. Parafi\u0119, ko\u015bci\u00f3\u0142 i klasztor przekazano duchowie\u0144stwu diecezjalnemu, a gmach kolegium przeszed\u0142 pod zarz\u0105d \u015bwiecki. Pierwszym proboszczem diecezjalnym zosta\u0142 w dniu 15 sierpnia 1845 roku ks. Stanis\u0142aw Roszkowski (1845-1850). Od 1808 do 1842 r. Drohiczyn mia\u0142 rang\u0119 miasta powiatowego, a po 1842 r. zosta\u0142 zaliczony do klasy miast nadetatowych, trac\u0105c ostatecznie z dniem 1 stycznia 1863 r. status miasta. Kolejn\u0105 represj\u0105 by\u0142o skasowanie w 1883 r. szko\u0142y pijarskiej. Klasztor wymaga\u0142 pilnego remontu, dlatego te\u017c w 1885 roku ks. Roman Jaworski (prob. 1885-1887) rozebra\u0142 jedno skrzyd\u0142o, poniewa\u017c by\u0142o najbardziej zniszczone (odbudowane w latach 1993-1995). Ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej, jako jedyny w Drohiczynie, nie zosta\u0142 zamkni\u0119ty i zdewastowany w czasie zaboru rosyjskiego. Dopiero okupacja sowiecka w latach 1939-1941 doprowadzi\u0142a do ca\u0142kowitej dewastacji wn\u0119trza \u015bwi\u0105tyni. Por\u0105bano doszcz\u0119tnie barokowe o\u0142tarze, a wewn\u0105trz \u015bwi\u0105tyni urz\u0105dzono stajni\u0119. \u00d3wczesny proboszcz (1937-1946) ks. Edward Juniewicz (1894-1989) zdo\u0142a\u0142 ocali\u0107 jedynie osiem spo\u015br\u00f3d 38 obraz\u00f3w oraz dwie spo\u015br\u00f3d 153 rze\u017ab, wszystkie kielichy i niekt\u00f3re ornaty. <\/p>\n\n\n\n
W latach 1941-1944 kolejni okupanci – Niemcy – urz\u0105dzili tutaj strzelnic\u0119. Po wojnie proboszczowie i parafianie drohiczy\u0144scy w\u0142o\u017cyli wiele wysi\u0142ku, aby ko\u015bci\u00f3\u0142 przywr\u00f3ci\u0107 do dawnej \u015bwietno\u015bci. W podziemiach katedry, gdzie dawniej chowano wojewod\u00f3w i kasztelan\u00f3w podlaskich, obecnie spoczywaj\u0105: ks. Kazimierz Bukraba (1885-1946), biskup pi\u0144ski (1932-1946), ks. kan. Jan Wasilewski (1885-1948), wikariusz generalny diecezji pi\u0144skiej (1945-1946) i ks. W\u0142adys\u0142aw J\u0119druszuk (1918-1994), pierwszy biskup drohiczy\u0144ski (1991-1994). W dawnych gmachach pojezuickich, od 1950 r. maj\u0105 sw\u0105 siedzib\u0119: Kuria Diecezjalna (od 1950) oraz Wy\u017csze Seminarium Duchowne (od 1957). <\/p>\n\n\n\n
Dnia 5 czerwca 1991 r. papie\u017c Jan Pawe\u0142 II, powo\u0142uj\u0105c do istnienia Diecezj\u0119 Drohiczy\u0144sk\u0105 podni\u00f3s\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej do rangi katedry. Najwi\u0119kszym wydarzeniem w jej dziejach by\u0142o nawiedzenie tej \u015bwi\u0105tyni przez naszego Rodaka Jana Paw\u0142a II w dniu 10 czerwca 1999 r. Po Nabo\u017ce\u0144stwie Ekumenicznym odprawionym na b\u0142oniach Drohiczyna, w ramach Pielgrzymki Apostolskiej do Ojczyzny, Ojciec \u015awi\u0119ty modli\u0142 si\u0119 przy grobie \u015bp. ks. W\u0142adys\u0142awa J\u0119druszuka, pierwszego biskupa drohiczy\u0144skiego. <\/p>\n\n\n\n
Od 2002 roku trwa remont generalny katedry drohiczy\u0144skiej. Obok katedry stoi murowana dzwonnica zbudowana w 1885 roku przez \u00f3wczesnego proboszcza ks. Romana Jaworskiego (1885-1887), z ceg\u0142y pochodz\u0105cej z rozebranego skrzyd\u0142a klasztoru pojezuickiego. W pobli\u017cu znajduje si\u0119 nowa plebania wzniesiona (w stanie surowym) w latach 1985-1990, staraniem ks. Benedykta Karpi\u0144skiego, proboszcza drohiczy\u0144skiego (1975-1988) i jego nast\u0119pcy ks. kan. Mariana \u015awierszczy\u0144skiego (prob. 1988-1997).<\/p>\n\n\n\n
Ko\u015bci\u00f3\u0142 pofranciszka\u0144ski
Wed\u0142ug tradycji klasztornej spisanej w 1797 roku przez o. Karola Gaudentego \u017bero (1743-1802) w dziele zatytu\u0142owanym: \u201eFenix de pulveribus resuscitatus svaviter suam candit modulenam\u201d (zob. \u201eVorago rerum\u201d) konwent franciszkan\u00f3w w Drohiczynie zosta\u0142 za\u0142o\u017cony przez wojewod\u0119 litewskiego Miko\u0142aja Nassut\u0119 (Nasuta) z Mi\u0119dzyrzecza, starost\u0119 drohickiego (1430). Zakonnicy osiedlili si\u0119 na placu zwanym popularnie \u201eNaro\u017cnikiem\u201d (Angulus). Pierwsze uposa\u017cenia potwierdzi\u0142 w 1407 roku Witold Aleksander (ok. 1348-1430), wielki ksi\u0105\u017c\u0119 litewski (1392-1413), nadaj\u0105c ponadto ofiary z zamku. W 1409 roku zosta\u0142 wzniesiony obszerny, drewniany klasztor i ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Wniebowzi\u0119cia NMP. Jak podaje wspomniany kronikarz, ko\u015bci\u00f3\u0142 ten zosta\u0142 wzniesiony na tym samym miejscu, gdzie wcze\u015bniej znajdowa\u0142a si\u0119 \u015bwi\u0105tynia Przeczystej Bogurodzicy, w kt\u00f3rej w 1253 roku odby\u0142a si\u0119 koronacja Daniela Romanowicza (ok. 1201-1264), ksi\u0119cia halicko-w\u0142odzimierskiego (1239-1264). W 1451 roku funkcj\u0119 gwardiana franciszkan\u00f3w drohickich pe\u0142ni\u0142 o. Jan z Rudy, a w 1470 roku o. Szymon z Krakowa. Pierwsza pewna informacja o franciszkanach drohickich pochodzi z 1470 r. i stwierdza, \u017ce dobrodziejami klasztoru w tym roku byli mi\u0119dzy innymi: Maciej Mi\u0142kowski z Mi\u0142kowic (zm. ok. 1478), asesor s\u0105dowy drohicki (1464) i jego \u017cona Katarzyna, kt\u00f3rzy uczynili nadania na rzecz wspomnianego gwardiana franciszkan\u00f3w. Wed\u0142ug tradycji klasztornej ksi\u0105\u017c\u0119 Witold nada\u0142 franciszkanom w dniu fundacji jako ich uposa\u017cenie wie\u015b K\u0142yz\u00f3wke ko\u0142o Drohiczyna. W 1509 r. gwardianem klasztoru drohickiego by\u0142 o. Grzegorz, kt\u00f3ry prowadzi\u0142 sprawy maj\u0105tkowe odno\u015bnie w\u0142asno\u015bci klasztornej \u2013 K\u0142yz\u00f3wki. W dniu 5 listopada 1537 r. kr\u00f3l Zygmunt I Stary \u2013 na pro\u015bb\u0119 gwardiana Jakuba \u2013 potwierdzi\u0142 posiadanie K\u0142yz\u00f3wki franciszkanom drohickim.<\/p>\n\n\n\n
W dniu 18 sierpnia 1559 r. (w dzie\u0144 \u015bw. Agapita) ko\u015bci\u00f3\u0142 franciszka\u0144ski sp\u0142on\u0105\u0142 z wi\u0119ksz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 zabudowy Drohiczyna. Ponownie klasztor franciszka\u0144ski zosta\u0142 spalony przez bandy innowiercze w 1583 roku. Oko\u0142o 1595 roku sp\u0142on\u0105\u0142 za\u015b drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142. W latach 1595-1596 zosta\u0142 on odbudowany staraniem o. gwardiana Mateusza Studzi\u0144skiego (gward. przed 1596), ale w 1601 roku obie te budowle ponownie uleg\u0142y po\u017carowi.<\/p>\n\n\n\n
Kolejny, drewniany ko\u015bci\u00f3\u0142 ojc\u00f3w franciszkan\u00f3w zosta\u0142 wzniesiony w 1615 roku staraniem o. Bart\u0142omieja Klucziaty vel Klimczaty (gward. 1609-1619). Konsekrowa\u0142 go 4 pa\u017adziernika 1618 roku ks. Stanis\u0142aw Udrzycki (zm. 1621), biskup tytularny Argivensis (04.12.1617) i sufragan \u0142ucki (1617-1621). W tym okresie postawiono nowy budynek klasztorny. W czasie \u201epotopu szwedzkiego\u201d po niedzieli Misericordiae, czyli 3 maja 1657 roku klasztor zosta\u0142 ponownie zniszczony, a kilku zakonnik\u00f3w zamordowanych przez wojska kozackie, siedmiogrodzkie i szwedzkie pod wodz\u0105 feldmarsza\u0142ka Magnusa Gabriela de La Gardie (1622-1686), kanclerza Szwecji (1660-1686). Jak wspomina podany wy\u017cej kronikarz o. Karol G. \u017bero, miejsce \u201eto tak le\u017ca\u0142o pusto. A tak z powodu, \u017ce by\u0142o po\u015bwi\u0119tne, nikt si\u0119 na nim nie budowa\u0142, ani one ima\u0142 zarabia\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Oko\u0142o 1678 roku o. Antoni Ga\u0142ecki (gward. 1669-1679) rozpocz\u0105\u0142 budow\u0119 pi\u0105tego z kolei, tym razem murowanego ko\u015bcio\u0142a pw. Wniebowzi\u0119cia NMP, kt\u00f3ra zosta\u0142a zako\u0144czona ok. 1715 roku. Ozdob\u0105 \u015bwi\u0105tyni by\u0142a pi\u0119knie przyozdobiona kaplica loreta\u0144ska. Fundatorami by\u0142o wiele znanych osobisto\u015bci z terenu Podlasia i ca\u0142ej Rzeczypospolitej. Zachowa\u0142 si\u0119 rejestr dobrodziej\u00f3w i fundator\u00f3w ko\u015bcio\u0142a i klasztoru z lat 1678-1782. Konsekracja \u015bwi\u0105tyni odby\u0142a si\u0119 w 1733 r. W latach 1738-1750 nowy murowany klasztor wzni\u00f3s\u0142 o. Antoni D\u0105browski (ok. 1681-1751), gwardian drohiczy\u0144ski (1732-1751), dobudowuj\u0105c w 1734 r. pomieszczenie na archiwum ksi\u0105g ziemskich i grodzkich. G\u0142\u00f3wnym fundatorem by\u0142 Marcin Kuczy\u0144ski (1663-1751), chor\u0105\u017cy bielski (1727-1746). W latach 1773-1777 zbudowano wolno stoj\u0105c\u0105 dzwonnic\u0119, staraniem o. Antoniego D\u0105browskiego (zm. 19 stycznia 1792 r.), kolejnego gwardiana o tym samym nazwisku (1773-1777), wed\u0142ug projektanta zakonnego o. Kazimierza Kamie\u0144skiego. Wszystkie te budowle powstawa\u0142y z ofiar okolicznej szlachty: Wiktoryna Kuczy\u0144skiego (1668-1737), kasztelana podlaskiego (1730-1738) i jego brata Marcina (1663-1751), chor\u0105\u017cego bielskiego (1727-1746), Katarzyny, wdowy po Janie Radziszewskim (zm. 6 sierpnia 1705 r.), stolniku podlaskim (1699-1705, Antoniego Zaleskiego (zm. 25 marca 1739 r.), podczaszego podlaskiego (1730-1739), a tak\u017ce Baltazara (Balcera) Ciecierskiego herbu Rawicz (1688-1750), s. Tomasza i Jadwigi z Godlewskich, stolnika drohickiego (1710-1750).<\/p>\n\n\n\n
Franciszkanie przebywali w Drohiczynie do 1832 r., kiedy to ukazem rz\u0105du gubernialnego z dnia 17 maja tego\u017c roku zostali wydaleni z miasta, a \u015bwi\u0105tynia zamkni\u0119ta. Na ich miejsce w 1836 r. rz\u0105d carski sprowadzi\u0142 mniszki prawos\u0142awne. Od 1833 r. ko\u015bci\u00f3\u0142 pofranciszka\u0144ski by\u0142 nieczynny. Prawos\u0142awny ks. bp Nikanor (Nikifor Kamienski) biskup grodzie\u0144ski i brzeski (1903-1905) w dniu 1 czerwca 1905 r. podj\u0105\u0142 decyzje, aby w zakrystii urz\u0105dzi\u0107 kaplic\u0119 prawos\u0142awn\u0105 pw. \u015bw. Nikanora. Natomiast w klasztorze w 1838 roku urz\u0105dzono wi\u0119zienie, a po Powstaniu Styczniowym koszary dla wojska (1865-1897). Po odej\u015bciu wojska Synod prawos\u0142awny umie\u015bci\u0142 tutaj w 1897 roku szko\u0142\u0119 kszta\u0142c\u0105c\u0105 nauczycieli do szk\u00f3\u0142 wiejskich. W lipcu 1904 roku zosta\u0142a przekszta\u0142cona na szko\u0142\u0119 \u017ce\u0144sk\u0105 (do 1914). W 1905 roku ko\u015bci\u00f3\u0142 pr\u00f3bowali zaj\u0105\u0107 prawos\u0142awni. Po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci odrestaurowano klasztor i umieszczono tutaj gimnazjum im. J. I. Kraszewskiego. W 1929 roku rozpocz\u0119to odbudow\u0119 ko\u015bcio\u0142a. Jednak w czasie II wojny \u015bwiatowej uleg\u0142 on ponownej dewastacji, poniewa\u017c sowieci urz\u0105dzili w nim \u015bmietnik. W dniu 23 czerwca 1941 roku sowieci podpalili \u015bwi\u0105tyni\u0119, niszcz\u0105c ca\u0142kowicie dach, o\u0142tarze i wierzcho\u0142ek dzwonnicy. Po wojnie staraniem parafian drohickich pod kierunkiem kan. Edwarda Juniewicza (1894-1989), proboszcza drohiczy\u0144skiego (1937-1946), a przede wszystkim ks. Wiktora Gli\u0144skiego (1909-1988), rektora ko\u015bcio\u0142a pofranciszka\u0144skiego (1946-1957), a nast\u0119pnie proboszcza drohiczy\u0144skiego (1949-1950; 1957-1963), przeprowadzono konieczne remonty i zrekonstruowano trzy dawne o\u0142tarze. Uroczystej rekoncyliacji w dniu 15 sierpnia 1949 roku dokona\u0142 ks. pra\u0142. Henryk Humnicki (1873-1959), wikariusz kapitulny diecezji pi\u0144skiej (1946-1950). Od 1949 roku \u015bwi\u0105tynia ta jest ko\u015bcio\u0142em filialnym (szkolnym) parafii drohiczy\u0144skiej. W 1997 roku rozpocz\u0119to osuszanie i gruntowny remont \u015bwi\u0105tyni pod kierunkiem ks. dr. Stanis\u0142awa Ulaczyka \u2013 \u00f3wczesnego administratora parafii katedralnej (1997).<\/p>\n\n\n\n
Staraniem ks. Antoniego P. Dydycza, biskupa drohiczy\u0144skiego, w dniu 27 czerwca 1996 budynki poklasztorne roku zosta\u0142y odkupione od Skarbu Pa\u0144stwa, a dnia 22 grudnia 2000 roku ca\u0142y teren przeznaczono na cele diecezjalne (m. in. Muzeum Diecezjalne, Dom Ksi\u0119\u017cy Emeryt\u00f3w, Dom Zakonny Si\u00f3str Loretanek, Ksi\u0119garnia im. I. K\u0142opotowskiego). Osuszanie i gruntowny remont klasztoru zosta\u0142y przeprowadzone w latach 1999-2003 pod kierunkiem ks. pra\u0142. dr. Stanis\u0142awa Ulaczyka, kanclerza Kurii Diecezjalnej (1990-2003).<\/p>\n\n\n\n
Ko\u015bci\u00f3\u0142 Panien Benedyktynek
Dnia 24 pa\u017adziernika 1623 roku Wojciech Niemira (zm. przed 2 lutego 1625 r.), kasztelan (1613-1617) i wojewoda podlaski (1617-1625), ofiarowa\u0142 plac pod budow\u0119 ko\u015bcio\u0142a i klasztoru w Drohiczynie oraz dw\u00f3r i trzy w\u0142oki ziemi w Sytkach. Celem fundacji by\u0142o stworzenie mo\u017cliwo\u015bci edukacji dziewcz\u0105t z mo\u017cniejszych rod\u00f3w szlacheckich na Podlasiu. Wojciech Niemira w\u0142asnym kosztem wzni\u00f3s\u0142 drewniany klasztor i ko\u015bci\u00f3\u0142 pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych. Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 w sprowadzeniu si\u00f3str odegra\u0142 o. Anio\u0142 Bidsi\u0144ski, gwardian drohiczy\u0144ski ojc\u00f3w franciszkan\u00f3w (1622-1626). Fundusz Niemiry zosta\u0142 powi\u0119kszony dobrami ziemskimi, kt\u00f3re odziedziczy\u0142a Zofia Kiszczanka (ok. 1600-1659), c\u00f3rka Miko\u0142aja Kiszki (ok. 1565-1620), starosty drohickiego (1588-1620). Dnia 1 listopada 1623 r. przyby\u0142a ona do Drohiczyna z klasztoru toru\u0144skiego wraz z jedenastoma zakonnicami. Na pami\u0105tk\u0119 dnia jej przybycia ko\u015bci\u00f3\u0142 otrzyma\u0142 tytu\u0142 Wszystkich \u015awi\u0119tych. Zofia Kiszczanka w 1630 r. zosta\u0142a pierwsz\u0105 ksieni\u0105 nowego klasztoru, kt\u00f3rego kolatorami byli kr\u00f3lowie: Zygmunt III Waza (1587-1632) i Jan II Kazimierz Waza (1648-1668), szlachta: Krzysztof Grek z Repek, Pawe\u0142 W\u0105\u017c, Wiktoryn (1668-1737) i Marcin (1663-1751) Kuczy\u0144scy z Korczewa, Stanis\u0142aw Niemira (zm. 1648), wojewoda podlaski (1617-1625), Stefan Ossoli\u0144ski (zm. ok. 1737), chor\u0105\u017cy mielnicki (1713-1729) oraz mieszczanie: Szymon Dalnopolc, Maciej Rolka, Grzegorz i Marianna Chatysiakowie, Andrzej Jankowski, Tomasz i Agnieszka Szaszkiewiczowie, Marcin Go\u0142ocki i inni.<\/p>\n\n\n\n
Ko\u015bci\u00f3\u0142 i klasztor benedyktynek, pocz\u0105wszy od niedzieli \u201eMisericordiae\u201d (II Niedziela Wielkanocna), czyli 3 maja 1657 roku zosta\u0142y doszcz\u0119tnie zniszczone w czasie najazdu wojsk szwedzkich i Jerzego II Rakoczego (1621-1660) ksi\u0119cia siedmiogrodzkiego (1648-1658). Jednak dzi\u0119ki pomocy kr\u00f3la Jana II Kazimierza Wazy (1648-1668) oraz wysi\u0142kiem rodziny Niemir\u00f3w, ju\u017c w 1659 r. uda\u0142o si\u0119 odbudowa\u0107 klasztor. Zamiast ko\u015bcio\u0142a zakonnicom s\u0142u\u017cy\u0142a ju\u017c tylko kaplica. W klasztorze benedyktynki prowadzi\u0142y resocjalizacj\u0119 kobiet moralnie upad\u0142ych, kszta\u0142ci\u0142y dziewcz\u0119ta, otacza\u0142y opiek\u0105 ubogich i chorych. W 1667 roku prowadzi\u0142y przytu\u0142ek-szpital. W latach epidemii, kt\u00f3ra pustoszy\u0142a Podlasie w 1709 i 1714 roku, w budynku klasztornym znajdowa\u0142 si\u0119 szpital dla dotkni\u0119tych zaraz\u0105. Cztery siostry przyp\u0142aci\u0142y to \u017cyciem. Do czasu budowy odpowiedniego pomieszczenia, w ko\u015bciele benedykty\u0144skim mie\u015bci\u0142o si\u0119 w XVII w. archiwum ksi\u0105g ziemskich i grodzkich s\u0105du drohickiego.<\/p>\n\n\n\n
W roku 1734 rozpocz\u0119to budow\u0119 nowego, murowanego ko\u015bcio\u0142a i budynk\u00f3w klasztornych, kt\u00f3ra zosta\u0142a zako\u0144czona w 1738 roku. Kamie\u0144 w\u0119gielny po\u015bwi\u0119ci\u0142 ks. J\u00f3zef Olsza\u0144ski (zm. ok. 1738 r.), biskup tytularny Serra (25 czerwca 1727 r.), sufragan diecezji che\u0142mskiej obrz\u0105dku \u0142aci\u0144skiego (1728-1736). Fundatorami klasztoru i ko\u015bcio\u0142a byli dwaj bracia Kuczy\u0144scy: Wiktoryn (1668-1737) \u2013 kasztelan podlaski (1730-1738) i Marcin (1671-1751) \u2013 chor\u0105\u017cy bielski (1727-1746). Architektem ko\u015bcio\u0142a by\u0142 przypuszczalnie Jakub Fontana (1696-1765), a budowniczym Jan Krzysztof Adrian Kluk, z udzia\u0142em miejscowego murarza Ambro\u017cewskiego (zm. przed 1744). Konsekracji \u015bwi\u0105tyni w dniu 21 wrze\u015bnia 1744 roku dokona\u0142 ks. Franciszek Antoni Kobielski (1679-1755), biskup \u0142ucki (1739-1755).<\/p>\n\n\n\n
Po III rozbiorze (1795) benedyktynki znalaz\u0142y si\u0119 w trudnej sytuacji. Dobra ziemskie po\u0142o\u017cone za Bugiem zaj\u0119li Austriacy, a folwark i ziemi\u0119 Prusacy. W roku 1854 rz\u0105d carski nakaza\u0142 zamkni\u0119cie ko\u015bcio\u0142a benedyktynek za patriotyczn\u0105 postaw\u0119 zakonnic. Te wydarzenia przyspieszy\u0142y \u015bmier\u0107 ostatniej ksieni konwentu drohiczy\u0144skiego \u2013 s. Ludwiki Roszkowskiej (zm. 19 marca 1854 r.). Na mocy ukazu z 25 czerwca 1856 roku zamkni\u0119to klasztor, a zakonnice wywieziono do Wilna (klasztor ss. Benedyktynek \u015bw. Katarzyny). Jednak ju\u017c w nast\u0119pnym roku spotykamy ponownie w Drohiczynie cztery benedyktynki, a tak\u017ce cztery siostry szarytki z Ciechanowca. W czasie Powstania Styczniowego przechowywa\u0142y one powsta\u0144c\u00f3w i prowadzi\u0142y polsk\u0105 szko\u0142\u0119. W ramach represji siostry szarytki ukarane zosta\u0142y wysokimi karami pieni\u0119\u017cnymi i dnia 10 czerwca 1864 roku wydalone z Drohiczyna do Kr\u00f3lestwa Polskiego, siostry benedyktynki za\u015b osadzono najpierw w wi\u0119zieniu w Bielsku Podlaskim, a nast\u0119pnie pod eskort\u0105 przewieziono do Grodna. Ko\u015bci\u00f3\u0142 i klasztor zamkni\u0119to 2 wrze\u015bnia 1864 roku z rozkazu (Nr 8965) Miko\u0142aja hr. Murawjewa \u201eWieszatiela\u201d (1796-1866), gubernatora grodzie\u0144skiego, wile\u0144skiego i 6. guberni litewsko-bia\u0142oruskich (1863-1865), a nast\u0119pnie oddano mniszkom prawos\u0142awnym, urz\u0105dzaj\u0105c w zakrystii ma\u0142\u0105 cerkiew pw. \u015bw. Agapita. Po ich wyje\u017adzie w 1885 roku pomieszczenia klasztorne zamieniono na koszary wojskowe. Z czasem w\u0142adze carskie nakaza\u0142y je rozebra\u0107, a ceg\u0142\u0119 przeznaczy\u0107 na budynki cerkiewne.<\/p>\n\n\n\n
W 1918 r. rewindykowano jego ruiny i rozpocz\u0119to odbudow\u0119, przywracaj\u0105c do kultu jako ko\u015bci\u00f3\u0142 szkolny. W 1929 roku, dzi\u0119ki inicjatywie ks. Kazimierza Dobrzyckiego (1900-1976), prefekta Ni\u017cszego Seminarium w Drohiczynie (1929-1930), rozpocz\u0119to starania nad zabezpieczeniem \u015bwi\u0105tyni i przywr\u00f3ceniem do stanu u\u017cywalno\u015bci. Od 1930 roku s\u0142u\u017cy\u0142 on m\u0142odzie\u017cy gimnazjalnej jako ko\u015bci\u00f3\u0142 szkolny. W latach 1939-1941 sowieci zamienili \u015bwi\u0105tyni\u0119 na szalet, s\u0142u\u017c\u0105cy \u017co\u0142nierzom strzeg\u0105cym granicy na Bugu. W okresie okupacji niemieckiej (1941-1944) ko\u015bci\u00f3\u0142 benedyktynek funkcjonowa\u0142 jako jedyny w Drohiczynie, poniewa\u017c parafialny by\u0142 zniszczony.<\/p>\n\n\n\n
Po wielu latach tu\u0142aczki 8 listopada 1957 roku wr\u00f3ci\u0142y do Drohiczyna siostry benedyktynki \u2013 wyp\u0119dzone z Nie\u015bwie\u017ca. Z wielkim zapa\u0142em przyst\u0105pi\u0142y one do restauracji ko\u015bcio\u0142a pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych i odbudowy swego klasztoru na zarysie dawnych fundament\u00f3w (1958-1960), pod kierownictwem s. Benedykty Stali\u0144skiej (1913-1993), przeoryszy si\u00f3str benedyktynek (1958-1993). Projekt wykonali: in\u017c. Hanna Kosm\u00f3lska i Jerzy Brabander, pod kierunkiem arch. J\u00f3zefa Winiarskiego.<\/p>\n\n\n\n
Kaplice:<\/strong> Chutkowice \u2013 Murowana kaplica pw. Matki Bo\u017cej Fatimskiej. Pocz\u0105tkowo by\u0142a to ma\u0142a, przydro\u017cna kapliczka zbudowana w 1948 roku, kt\u00f3ra w 1984 roku zosta\u0142a rozbudowana na dzia\u0142ce p. Henryka Ma\u0144ko przez mieszka\u0144c\u00f3w wsi. Aktu po\u015bwi\u0119cenia dokona\u0142 ks. mgr Tadeusz Kry\u0144ski, ojciec duchowny Wy\u017cszego Seminarium Duchownego w Drohiczynie (1985-1990). W dniu 7 kwietnia 1997 roku ks. bp Antoni P. Dydycz, biskup drohiczy\u0144ski, nada\u0142 jej wezwanie Matki Bo\u017cej Fatimskiej \u2013 na wniosek ks. dr. Stanis\u0142awa Ulaczyka, administratora parafii katedralnej (1997).<\/p>\n\n\n\n Minczewo \u2013 Drewniana kaplica pw. Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego. W 1992 roku zosta\u0142a ona zbudowana z tymczasowego ko\u015bcio\u0142a, przewiezionego z Siemiatycz Stacji. Dnia 3 pa\u017adziernika 1992 roku po\u015bwi\u0119ci\u0142 j\u0105 ks. W\u0142adys\u0142aw J\u0119druszuk (1918-1994), biskup drohiczy\u0144ski (1991-1994).<\/p>\n\n\n\n Drohiczyn \u2013 Dom \u015bw. Antoniego. Kaplica Si\u00f3str Loretanek zosta\u0142a ulokowana w Domu Zakonnym Si\u00f3str Matki Bo\u017cej Loreta\u0144skiej przy ul. Kraszewskiego 4, erygowanym 19 sierpnia 2003 roku. Dnia 4 marca 2004 roku ks. bp Antoni P. Dydycz erygowa\u0142 w niej Drog\u0119 Krzy\u017cow\u0105. W dniu 19 czerwca 2005 roku nada\u0142 kaplicy loreta\u0144skiej wezwanie b\u0142. ks. Ignacego K\u0142opotowskiego. Jednocze\u015bnie zezwoli\u0142 na umieszczenie tabernakulum i przechowywanie na sta\u0142e Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu.<\/p>\n\n\n\n Oprac. ks. dr Zbigniew Rostkowski<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ko\u015bci\u00f3\u0142 Tr\u00f3jcy Przenaj\u015bwi\u0119tszej (Katedra) i klasztor pojezuicki \u015awi\u0105tynia rzymskokatolicka mog\u0142a istnie\u0107 w Drohiczynie ju\u017c w II po\u0142owie XIII w., poniewa\u017c Konrad I (ok. 1187-1247), ksi\u0105\u017c\u0119 mazowiecki i krakowski (1229-1230; 1241-1243), aktem z dnia 8 marca 1237 roku osadzi\u0142 na zamku rycerski Zakon Braci Dobrzy\u0144skich (1237-1238). Przypuszczalnie w\u00f3wczas zbudowali oni pierwszy ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry w 1241 roku […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":2,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-138","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/138","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=138"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/138\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":497,"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/138\/revisions\/497"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/parafiadrohiczyn.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=138"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Bujaki \u2013 Murowana kaplica pw. Matki Bo\u017cej Cz\u0119stochowskiej. W 1948 roku budynek starej suszarni lnu zosta\u0142 zaadaptowany przez miejscow\u0105 ludno\u015b\u0107 na pomieszczenie sakralne. W dniu 29 sierpnia 1977 r. ks. W\u0142adys\u0142aw J\u0119druszuk (1918-1994), administrator apostolski diecezji pi\u0144skiej (1967-1991), wystawi\u0142 dekret zezwalaj\u0105cy na przechowywanie tutaj Naj\u015bwi\u0119tszego Sakramentu.<\/p>\n\n\n\n